Kahramanmaraş’ta 6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümünde yürekler bir kez daha dağlandı. Gecenin karanlığına rağmen Kapıçam Mezarlığı’na akın edenler, kaybettikleri sevdiklerini anarken, ‘enkaz altındaki el’ fotoğrafıyla hafızalara kazınan Mesut Hançer’in ziyareti derin duygular yaşattı.
6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümünde, Kahramanmaraş yine tarifsiz bir hüzne büründü. Yürekleri dağlayan felaketin izleri taptazeyken, vatandaşlar sevdiklerini anmak için gece yarısından itibaren Kapıçam Şehir Mezarlığı’na akın etti. Gecenin zifiri karanlığına meydan okuyan bu vefakar ziyaretler, mezarlığı adeta bir ışık ve yakarış okyanusuna çevirdi.
Gelenler, kaybettikleri yakınlarının kabirlerini titizlikle sulayıp rengarenk çiçeklerle donattı. Toprakla bütünleşen mezarların çevresi özenle temizlendi, bakımları yapıldı. Özellikle Türk bayraklarıyla süslenmiş kabirler, hem milletin ortak acısını hem de yitip giden canlara duyulan saygıyı gözler önüne serdi. Her bir ziyaretçi, sevdikleri için içten dualar edip, ruhlarına ithafen Kur’an-ı Kerim okudu. Bu kadim geleneği sürdüren her adımda, acının ve sevginin ne denli güçlü bir bağ kurduğu bir kez daha anlaşıldı.
Mezarlık alanı, sadece bir anma mekânı olmaktan öteye geçerek, ortak bir acının paylaşıldığı samimi bir vaha haline geldi. Depremzedeler, yaktıkları mütevazı ateşin başında bir araya gelerek birbirlerine sarıldı. Bu dokunuşlar, gözyaşlarını dindirmese de, paylaşılan hüznün verdiği tarifsiz bir teselliydi. Büyükşehir Belediyesi ekipleri de bu zorlu gecede vatandaşların yanında oldu; onlara sıcak ikramlarla destek vererek, insaniyetin ve şefkat elinin uzandığını gösterdi.
Depremle birlikte tüm dünyanın hafızasına kazınan bir fotoğraf vardı: Enkaz altındaki kızının elini bırakmayan baba… İşte o fotoğrafın sahibi, Mesut Hançer de felaketin üçüncü yıl dönümünde kızının mezarı başındaydı. Ebrar Sitesi’nde can veren 16 yaşındaki kızı Irmak Leyla Hançer’in cansız elini tuttuğu o unutulmaz kareyle özdeşleşen acılı baba ve eşi Gülseren Hançer, bu mücbir geceyi de kızlarının kabrinde geçirdi. Onlar için zamanın adeta donduğu, acının hiç eksilmediği aşikardı.
Mesut Hançer, yürek burkan sözlerle hislerini dile getirdi: “Senesi geldi, hiçbir zaman unutulmuyor bu acı. Bu acı hiçbir zaman için tarif edilebilecek acı değil, kızımı kaybettim, ailemi kaybettim komple.” Yaşadığı yıkımı ve çaresizliği bu yalın cümlelerle özetleyen Hançer, Ankara’ya yerleşmiş olsalar da, 6 Şubat’ın gelişiyle birlikte kızlarını ziyaret etmek için soluğu yine Kahramanmaraş’ta aldıklarını anlattı. Mekânsal ayrılık, manevi bağın gücünü asla azaltmıyordu; zira yitirilen canların aziz hatırası, onları her yıl bu kutsal topraklara geri çağırıyordu.
